||अवधूत चिंतन श्री गुरुदत्त ||

अविवेकाने केलेला परमार्थ हा प्रपंच होतो तर विवेकाने केलेला प्रपंच हा परमार्थ च होतो दत्तदास

कोणत्याही जीवाचा जाणतेपणी किंवा आजाणतेपणी ही आपल्याकडून मत्सर घडू नये ही दक्षता प्रत्येकाने घ्यावयास हवी यातूनच परमार्थाची सुरवात होते...

सेवा ही मागून करायची नसते तर जे ही काम करू ते सेवा म्हणून करायची असते कारण सेवेवर हा कोणाचाही हक्क नसतो तर जी गोष्ट कोणी करीत नाही वा...

कोणतेही कार्य सुरू करण्यापूर्वी भगवंत, सद्गुरु यांना प्रार्थना करावी की मी आज अमुक कार्यास सुरवात करीत आहे मी माझेपरीने सर्व तयारी केली...

सकल संतांचे आपणावर अनंत उपकार आहेत त्यांनी आपल्याला भगवंताचे नाम दिले व त्याचे नाम घेतले की जन्म मृत्यूचा फेरा करावा लागत नाही दत्तदास

संतांचे हृदय हे गंगाजल असते आणि त्यात कायम भक्तांविषयीच्या प्रेमाच्या लाटा, कृपाळू,उदारता, दयाळूपणाचे तरंग येत असतात दत्तदास

अध्यात्म हा दर्शविण्याचा प्रकार नाही ते जगता आले पाहिजे आचरणात ते सहजपणे आले पाहिजे व त्यासाठी प्रेम, जिव्हाळा, आत्मीयता असली पाहिजे ...

सदगुरूंना मनुष्यरुपात पाहू नये असे म्हणतात कारण त्यांचे बाह्य वर्तन हे अनाकलनीय असते व आपण त्यांच्या त्या वर्तनावरून जर अनुमान करण्याचा...